Wierszyki do czytania Wierszyki do słuchania

Marek Dąbrowski

Złota Kaczka

Złota kaczka powiedziała:
- Nie chcę być już więcej sama!
Zabierz moje złoto precz.
Za to chcę przyjaciół mieć. 

Wyszła dziarsko z bajki swej:
- Samotności nadszedł kres!
Rozdać muszę swe talary.
Nie chcę wracać do pieczary.

Piórka lśniące poprawiła
I się nad jeziorko wzbiła.
Wyleciała wprost na chodnik,
Na turystów grupę modnych.

Nad Starówką przeleciała,
Wszędzie złoto rozrzucała.
Złota Kaczka? Tak. Przed chwilką.
Teraz jest zwykłą dziewczynką.

Pozostaje zdjąć koronę
I koronki pozłocone.
Koniec już metamorfozy.
Może wreszcie dżinsy włożyć.

Może poznać ludzi wreszcie
I zwyczajnie mieszkać w mieście.
Mieć przyjaciół, móc potańczyć...
Hola, hola! Stop! Wystarczy!

Klątwa wszak została zdjęta,
I królewny już nie pęta,
Możesz nawet się zasmucić,
Ktoś do bajki musi wrócić!

Kto to będzie? Nie wiem jeszcze!
Pójdzie ten, to wam obwieszczę,
Którym rządzi taki przekaz:
Złoto lepsze od człowieka!

Kara dogoni chytrusa.
Będzie w bajce siedzieć musiał!
A z królewny bije radość...
Właśnie tańczy z Warsem, Sawą... 

© WierszykiDlaDzieci.pl | Kontakt