Marek Wnukowski

Kuba

Posłuchajcie o Jakubie,
Który wiecznie w nosie dłubie
Gdy go spytasz : czemu dłubiesz?
Odpowiada: bo tak lubię!

Ledwo z łóżka rano wstanie,
Zanim jeszcze zje śniadanie,
Już do nosa wpycha palce
Już zaczyna się dłubanie

Palcem kręci, wierci, stuka
Czegoś pewnie w nosie szuka?
Czasem, kiedy się zapomni,
Pcha do nosa nawet kciuka

Dobrych rad Kuba nie słucha
Wciąż do nosa pcha palucha
Jak tak będzie dalej dłubał
Może przepchać się do ucha...

Już raz, kiedyś, od dłubania
Nos mu urósł, spuchł jak bania
Później męczył się i cierpiał
Kiedy przyszło do kichania

Dłubać w nosie się nie brzydzi,
Nawet tego się nie wstydzi,
Choć się śmieją z niego wszyscy,
Każdy sobie z niego szydzi

Może w nosie ma robaki?
Może tam mieszkają ptaki?
Nikt się z Kubą nie chce bawić,
Brzydzą Kuby się dzieciaki

© WierszykiDlaDzieci.pl | Kontakt